70.000 kinderen zoals ik.

In de tuin zat ik dan, frietjes te eten die mijn vader had gefrituurd, ogen zo rood als bloed van het huilen en ruziënde ouders in het huis. Hij had weer eens gedronken én gereden met mij in de auto. Voor mijn gevoel was ik niet sterk genoeg, iets waar een kind van zeven zich geen zorgen over zou moeten maken. Ik deed dat wel en doe het al heel mijn leven.

Mijn vader is alcoholist. Al sinds de eerste herinnering die ik kan bedenken. Ik kan geen ander persoon zien dan mijn vader die zonder drank extreem chagrijnig en nors is, en met drank extreem lief en opdringerig. Leven met zo’n persoon is heel lastig, vaak genoeg heb je geen idee wie je bent en waarom jij degene bent met dit “probleem”. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 1 jaar was en veel ervan kan ik niet herinneren. Alleen de drama en verdriet die erna kwam. Ondanks alles hou ik ontzettend veel van mijn vader en dat maakt het nog moeilijker om te accepteren dat het nooit gaat veranderen. Nooit wilde ik een psycholoog zien voor de problemen die ik had. Ik wilde er niks mee te maken hebben en stopte het weg om er niet tegen aan te kijken elke dag van mijn leven. Soms kon/kan ik niet eens een reclame kijken met een familie, met vader, en dat de kinderen zo goed met hun ouder omgaan. Het is te triest voor woorden. Wel probeer ik het nu te accepteren, ik heb het vaak genoeg gehoord en zie nu ook in dat het tijd is ervoor. Alle problemen die ik had en heb meegemaakt moeten eens opgelost worden, want ermee zitten is een no-go.
Wat mij het meest verbaasd is dat er zo ontzettend veel kinderen moeten dealen met het feit dat een van hun ouders (of allebei) alcoholist zijn. Wanneer gaan die mensen eens wakker worden, en zien dat hun kind eronder lijdt. Soms vraag ik mij af of deze mensen inclusief mijn vader, wel van mij en de andere 70.000 (dit getal is echt) kinderen houden.
Een ding dat mij heel erg heeft geholpen, is Villa Pinedo. Dit is een stichting voor kinderen met gescheiden ouders, waarop veel kinderen artikelen of berichten schrijven en hun verhaal delen. Het heeft mij geholpen omdat ik weet dat ik niet alleen sta, en dat ik altijd nog op die andere individuelen kan leunen. Vaak genoeg heb ik hier berichten geplaatst, en zo heb ik de stress en het verdriet van mijn schouders kunnen laten. Ik weet zeker dat anderen hier ook een beetje rust kunnen vinden, of op zijn minst zich niet alleen hoeven te voelen.

Besos ❤

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s