De sleutel naar geluk.

Damn Kayleigh, back at it again with neglecting the blog! Ja, ik weet het. Ik ben een bagger blogger en zo simpel is het.

Afgelopen september ben ik begonnen aan een nieuwe opleiding aan het Grafisch Lyceum te Rotterdam en sindsdien heb ik het ontzettend druk gehad. De opleiding vergt al genoeg schrijf-skills van mij en om dan nóg een blog bij te houden is simply to much.

Ondanks de drukte leer ik wel heel veel en heb ik de tijd van mijn leven. Wat ik altijd raar heb gevonden zijn mensen die zeggen dat ze school niks of onzin vinden. Ik kan mij daar echt niet in vinden, ik hou van school. Ik hou van de nieuwe dingen die ik elke dag leer en van het plezier hebben met mensen die in dezelfde dingen zijn geïnteresseerd als mij.

Al met al zit ik op een goede plek nu en dat is alles wat uitmaakt. Dit keer hoef ik niet te pronken met de naam van de opleiding terwijl het super shit gaat maar kan ik met glinsterende ogen ook écht vertellen hoe leuk ik het vind. Hoe had ik dit kunnen missen vorig jaar? Hoe dan ook heb ik dit jaar het geluk gevonden om op dit moment in mijn leven te staan waarin ik kan zeggen dat ik tevreden ben. Ik hou nog evenveel van schrijven maar school wil ik echt op number one zetten, dat voor al het andere. En vandaar dat er geen blogposten voorbij komen.

Waar ik nu sta is een punt dat ik kan zeggen dat bijna alles positief loopt. De kleine negatieven worden omgedraaid in positieven en dit is waarschijnlijk de balans die ik zocht. Ik heb een geweldige vriend, ik leer ontzettend veel op mijn opleiding, ik ga eindelijk werken aan het probleem met mijn vader en mijn omgeving plus de personen erin veranderen of de relaties lopen zo dat het allemaal positief uitpakt. Natuurlijk nu wel die vraag – ‘Wanneer gaat er weer iets mis?’. Maar daar let ik nog maar even niet op, even genieten van de rust en tevredenheid (is dat een woord) die ik ervaar.

Buiten school heb ik actie ondernomen en ga ik toch met een psycholoog praten over mijn vader. Ja, ik weet dat het misschien geen goed idee is om hier op mijn blog te zetten maar, dit is tenslotte wel MIJN blog. En wat mij betreft mag de wereld weten wat mijn vader heeft aangericht, dit keer gaat het om mijn gevoelens en niet om die van hem. Ik vind het knap van mijzelf dat ik het nu eindelijk wil bespreken en gedeeltelijk durf los te laten. Dit hoor ik ook vaak en motiveert mij enorm. Voor anderen lijkt dit misschien helemaal geen big deal maar voor mij is dit een heel groot stuk uit mijn leven, iets wat vaak genoeg aan mij knaagt in sommige situaties. Het is tijd om los te laten.

Aankomend op het einde ga ik de mensen die nog vakantie hebben of gaan krijgen een fijne week wensen en misschien tot over een maand of 2.

De mazzel,

Kayleigh Conchita

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s